شعر هفدهم ربیع الاول

اشعار ولادت حضرت محمد(ص)

اشعار ولادت امام جعفر صادق(ع)

 

 

اى به ذكر روى تو، تسبيح گردان ماه و مهر

 

 وى به روز و شب جمالت را ثناخوان ماه و مهر

 

با خيالت رو به ذكر ياجميل آورده اند

 

 بيش ازين در آتش حسرت مسوزان ماه و مهر

 

آسمان با صدهزاران ديده مى جويد تو را

 

 رونما، تا رونما آرد به دامان ماه و مهر

 

در حجاب نور مستورى، ولى با اين همه

 

 با نگاهى دل ز كف دادند آسان ماه و مهر

 

از فروغ روى تو هفت آسمان روشن شده ست

 

اى رخت را روز و شب آيينه گردان ماه و مهر

 

چشمشان در خواب هم هرگز نبيند خواب را

 

در رخ تو مات و حيرانند اينسان ماه و مهر

 

مدّعا را با دو شاهد آسمان اثبات كرد:

 

 از سحرخيزان و از شب زنده داران، ماه و مهر

 

در گذرگاه تجلّى اى فروغ لايزال

 

 با دو جلوه از تو شد اينسان فروزان ماه و مهر

 

با تو رونق نيست بازار مه و خورشيد را

 

 بِهْ كه تا نگشوده بربندند دكّان ماه و مهر

 

رزقِ نور كهكشان ها در فروغ حسن تست

 

 اى دو قرصِ نان تو را بر خوانِ احسان، ماه و مهر

 

دورباش چشم بد را نيست حاجت، تا كه هست

 

 مجمره گردان فلك، اسپندريزان ماه و مهر

 

كهكشان در كهكشان گسترده طيف نور او

 

ذرّه اويند در گردون فراوان ماه و مهر

 

چون رُخش را گاه مه خوانند و، گاهى آفتاب

 

 زين شرف سايد سر خود را به كيوان ماه و مهر

 

چشم من ماتِ جمال مصطفى بادا، كه هست

 

 اندرين آيينه سرگردان و حيران، ماه و مهر

 

اى شبستان تجلّى از تو روشن همچو روز

 

وى به يمن جلوه ات اين گونه رخشان ماه و مهر

 

كرده ميلاد تو را با حضرت صادق قرين

 

 تا خدا امشب كند با هم نمايان ماه و مهر

 

شايگان آورده، گنج شايگانم آرزوست!

 

 اى به چرخِ جود تو رخشان هزاران ماه و مهر

 

اى به درگاه جلالت چار اركان خاكبوس

 

هفت اختر مشعل افروز و، دو دربان: ماه و مهر

 

از سر «پروانه» خود سايه رحمت مگير

 

 هست تا در سايه مهرت خرامان ماه و مهر

 

(محمّد على مجاهدى «پروانه»)