#امام_جواد

دوباره ماتمی در قلب خاص و عام افتاده

اگر شال عزا بر شانهٔ اسلام افتاده

زنی در قالب همسر دوباره شر به پا کرده

شبیه جعده(لع) در ذهنش خیالی خام افتاده

نشانده نقشه های شوم را در چشمهای خود

جواد إبن رضا(ع) در چنگ مکری تام افتاده

چه برّنده ست شمشیرِ زبانِ نحسِ أمّ الفضل(لع)

کلامش باز هم در ورطهٔ دشنام افتاده

نفس میسوزد از زهرِ هلاهل...جایِ قدری آب

زمین خورده! جوانی تشنه و ناکام افتاده

گلویش شعله ور در آتش و از کنج لبهایش

عطش جاریست و دریا کنار جام افتاده

به سختی گام برمیدارد و از لرزش بسیار

عبا از شانه اش بیتاب در هر گام افتاده

بمیرم! در میان هلهله مظلوم جان داده

چه تنها کنج حجره پیکری آرام افتاده

*

تنش در زیر سمّ اسب هایِ سخت-جولان نه...

به زیر تابش ِ خورشید، روی بام افتاده!

مرضیه عاطفی